Sigarasından bir nefes çeken adam
tavanda gördüğü şekilleri yorumlamaya başladı.
psikolojik durumu o kadar kötüydü ki;
gördükleri hep kanla biten savaş sahneleriydi.
Oysa o uzaktan bakmak isterdi mutluluk tablolarına,
tablo da olsa mutluluğun bozulmasını istemezdi.
Sonra düşündü...
ve dedi ki ;
bazen korkularımız yüzünden mutlu olmayı beceremiyoruz..
peki mutlu olmak çok mu zordu ?
insanı mutlu eden yegane sebep..
sonra bu kavramları düşündü kendi içerisinde, ruhunun dısarısında .
mutlu olmak onun için kolaydı;yalnız oldugunda ,paylaşmadığında ,birşeyler alınıp geri verildiğinde...
Kalbi kötü değil,
insanları tanıyordu,nefret ediyordu bir kısmından.
nefret etmedikleri tanımadıklarıydı;varolan kısmenliğiyle..
Kısmen de olsa yaşamak ona yetiyordu.
Buna bile mutlu olabiliyordu; çevresinde can çekişenleri gördüğünde şükrediyordu tanrıya.
iyi ki vardı ,
iyi ki vardı,
ve var olmaya devam edecekti kendine has tavrı,
diğerlerine gereksiz gözüken tasasıyla;
mutluydu..
İmza
bla bla